خود بلكه از ملك فرعون فرار كرد ، مىخواست در همان‌جا در خانهء يكى از بنى اسرائيل مخفى شود . اين اشكال به هيچ وجه از كسى كه خود صاحب بليه نيست مورد ندارد . صاحب بليه خود بهتر وظيفهء خود را مىداند ، شايد در نظر او غيبت و فرار بر حضور و سكوت ترجيح دارد . سوم : اين‌كه قضيه او بعينه مانند قضيه موسى عليه السّلام است كه اگر او ساكت و صامت بود ، فرعون و فرعونيان از او دست برنمىداشتند ، چون معلوم و مشخص شد يا مظنون گرديد كه آن كس كه از او مىترسيدند و سال‌ها از او وهم داشتند و آن‌كه برهم زننده ملك و دولت ايشان است همان موسى عليه السّلام است ، لهذا در تعقيب او مىكوشيدند و به هر حيله بود او را به دست مىآوردند و او را مىكشتند و يا لا اقل اگر خداوند كشتن را از او دفع مىكرد او را شكنجه و آزار بسيار مىكردند . و همچنين درباره حضرت مهدى عليه السّلام آن‌قدر اخبار از پيغمبر عليه السّلام و ائمه اطهار عليهم السّلام و صحابه منتشر گشته بود كه آنان‌كه به خصوصياتش جاهل بودند . ساعت به ساعت انتظار قائم آل محمّد ( عج ) را داشتند و از هريك از ائمه عليهم السّلام هم مىپرسيدند كه توئى قائم آل محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم ؟ مىفرمود : نه . به‌خصوص بنى العباس يعنى دولت وقت كه كاملا به خصوصيات آگاه بودند ، چنان كه از منصور نقل كرديم كه گفت : ناچار است كه به نام مردى از آل ابو طالب از آسمان ندا شود و چون او ظاهر شود ، ما اول كسى باشيم كه او را اجابت كنيم و براى اشتباه كارى بر عوام ، نام پسر خود را مهدى گذارد و مىگفت : من ، او را مهدى ناميدم اميدوارم كه مهدى آل محمّد ( عج ) او باشد . هارون روزى گفت : شما گمان مىكنيد پدر من مهدى است ؟ ! خير خير ! پس او را به اسم و خصوصيات و نسب مىدانستند و مىدانستند كه او برهم‌زنندهء دولت‌ها است و همواره در انتظار بودند و از اين جهت پيش‌بينى مىكردند و از پيش به فكر افتاده و در صدد بودند كه علاج او كنند . لذا حضرت امام على النقى عليه السّلام را از مدينه